İnsanlık Nerede

İNSANLIK NEREDE? Bir türküde, “İndim dereye, taş bulamadım / Gönlüme göre eş bulamadım” deniliyor. Eş yerine iş, aş da diyebiliriz. Taşların bağlandığı, köpeklerin salıverildiği bu devirde Zalime atmak için taş da yok. Lokantalarda, çarşı ve pazarda sağlıklı yiyecek bulmak o kadar zor ki... Yani eş bulmakla bitmiyor iş. İyilik, güzellik azaldı ama çevre kirliliği, gürültü, anarşi, terör bol miktarda var. Yaşamak pahalı, ölmek ucuz. Üstelik kötülüğe, çirkinliğe alıştık, göz yumarak, aldırmayarak daha da çoğalmaları için var gücümüzle çalıştık... “Bu viran ülke ve bu yoksul insan kütlesi için ne yaptın? (...) Anadolu halkının bir ruhu vardı, nüfuz edemedin. Bir kafası vardı; aydınlatamadın. Bir vücudu vardı; besleyemedin. Üstünde yaşadığı bir toprak vardı; işletemedin. (...) O, kara toprakla kuru göğün arasında bir yabani ot gibi bitti. Şimdi elinde orak, buraya hasada gelmişsin. Ne ektin ki, ne biçeceksin? Bu ısırganları, bu kuru dikenleri mi? Tabii ayaklarına batacak. İşte her yanın kanıyor ve sen, acıdan yüzünü buruşturuyorsun. Öfkeden yumruklarını sıkıyorsun. Sana ıstırap veren bu şey, senin kendi eserindir, senin kendi eserindir.” diyen Yakup Kadri ne kadar da haklı. Kendimi bir “Yaban” gibi hissediyorum ve sözde okur-yazar ama kitap okumayan, mektup bile yazmayan kişilerin kirli sokaklarında bir yabancı gibi dolaşıyorum. Magandalar birbirlerine eşek şakaları yapıyorlar, yedikleri yiyeceklerin artıklarını yerlere fırlatıyorlar, itişip kakışarak gelip geçenleri rahatsız ediyorlar ama kimse ses çıkar(a)mıyor, üstelik aman başım belaya girmesin, bana bulaşmasınlar da ne yaparlarsa yapsınlar, diye oradan hızla uzaklaşıyor herkes. İsmet İnönü’nün, “Namuslular en az namussuzlar kadar cesur olmalıdırlar” sözü geliyor aklıma. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın, dersek yüz bulur, astar ister böyleleri. Susma, sustukça sıra sana gelecek. Bu tür kişiler çoğalacak, rahat, huzur elden gidecek” diyorum ama kimse oralı olmuyor. Aklıma bir Bektaşi fıkrası geliyor: Kibar bir gence bir arkadaşı eşek demiş. Şimdiye dek böyle bir hakarete uğramayan genç bunu hazmedememiş, düşüp bayılmış, bir türlü ayıltamamışlar. O sırada oradan geçmekte olan bir Bektaşi durumu öğrenmiş, gencin kulağına eğilip bir şeyler söylemiş. Geç bir süre sonra ayılmış, gülerek çekip gitmiş. Oradakiler bunu nasıl yaptığını sormuşlar. Bektaşi gülerek, “Çok kolay, demiş. Genç daha önce kendisine eşek denilmediği için, bu söz çok ağırına gitmiş ama ben kulağına kırk kere eşek deyince alıştı, hiç yadırgamadı.” Azalan insancıllığa, çoğalan hayvanlığa bakıyorum da, fıkradaki genç gibi olmak üzereyiz diye düşünüyorum ve Nabi’nin bir beytini değiştirerek şöyle diyorum: Bende tepki yok, onda insanlıktan zerre İki yoktan ne çıkar, düşünelim bir kere.

Deniz Çağırıyor

DENİZ ÇAĞIRIYOR Deniz çağırıyor bizi Gelin diyor gelin Kucaklaşalım doya doya Balıklarıma bir merhaba deyin Güzelliklerini sunmak için Sabırsızlanan mavi suya Sevginizi sebil edin... Deniz çağırıyor bizi deniz Gelin diyor gelin El ele tutuşun dalgalarla Martılarla hora tepin Mutluluğu edelim gelin yakamozlarla

Şiir Rafım Radyosu

Şiir Rafım Radyosu

Sevgin ırmak değilse

Sevgin ırmak değilse mutluluk denizine akamazsın insanlık ruhuna işlememişse güzelliklerden zevk alamazsın Hele doğaya dostça davranmazsan Boşuna uğraşma hiç sazın akort tutmaz bozuk plak olmaktan kurtulamazsın.

Hem Gül Hem Düşün

HEM GÜL HEM DÜŞÜN Sadece düşünmek ya da gülmek yetmez Düşünceni gülüş, gülmeni düşünce süslemeli İşte o zaman dalında öter muhabbet kuşu, bülbül Akar sevgi ırmağın gürül gürül Açılır mutluluğun kapıları ardına dek Merhaba der, el sallar lale, karanfil, sümbül Çiçek bahçesi olur gönül Solmaz maviliklerin yeşilin alın Duygularının pınarına neşe verir güzellikler Dertlere nokta koyarsın, sevinçlere virgül

Elmalı dizelerim ve bir soru

ELMALI DİZELERİM Önce bir türküden ilham alarak şunları yazdım: Elma attım denize geliyor yüze yüze şimdiki kızlar pahalı kilosu bin beş yüze Bir süre sonra şu dizeler geldi aklıma: Elma attım denize batmadı, çıktı yüze Rüyamda yâri gördüm gecem döndü gündüze ***- SİZCE BU DİZELERDEN HANGİSİ DAHA GÜZEL?

AŞK ve SEVGİ

Aşk Ve Sevgi Aşk bir bedende iki ruh dostluk iki bedende bir ruhtur Joseph Roux Aşk inanmanın şiiridir Aşk bir sütlü kahvedir Aşk iki insanın ruhunu bir bütün halinde birbirine bağlar Peyami Safa Sevmek iki defa yaşamaktır George Sand Sevgi birliğe bencillik yalnızlığa götürür Shiller

Gelirli Şiir

“İstanbul’dan ayva da gelir nar gelir Döndüm baktım bir edalı yâr gelir Gelir desen dar gelir… Aman aman dayanamam Bu iş bana zor gelir!” Böyle demiş şair Orhan Veli. Şimdi devir değişti… İstanbul’dan gelmez artık ayva, nar Ancak çevre kirliliği, gürültü gelir… Bir edalı yâr gelir ama Burnu kaf dağındadır Ve de bizim gibilere birkaç beden bol gelir! Kızları İstanbul gibidir yedi tepenin; Tepeden bakar çulsuzlara Ne insaf merhamet ne de aman bilir… Gündüz Beyoğlu’na gider Gece Boğaz’dan gelir!

Bak şu İşe; Löpontif!

Bak Şu İşe­­- Löpontif / Erhan Tığlı Advert BAK ŞU İŞE­­- LÖPONTİF Dilime her gün bir sözcük takılır, bugünkü de; “löpontif”. Anlamı ne? Kimden, nereden duydum? Bilmiyorum. Yolda “Löpontif” diye yürüyüp giderken önümdeki kadın aniden dönüp, “Terbiyesiz!” diye bağırınca şaşırıp kaldım. “Bana mı dediniz?” soruma, ‘’Evet, sana dedim kart zampara!” cevabıyla neye uğradığımı anlamadım. “İyi ama neden?” “Bunun nedeni var mı? Bana laf atıyorsun. Senin hiç utanman sıkılman yok mu?” Ahı gitmiş vahı kalmış kadına şöyle bir baktım. “Laf atacak olsam sülün gibi güzel kızlara atarım. Senin neyine atayım?” Dudak büzerek verdiğim cevapla büsbütün çileden çıkan kadın, “Yetişin a dostlar, hem suçlu hem güçlü. Hem laf atıyor, hem de hakaret ediyor!” diye avazı çıktığı kadar bağırdı. Çevremizi saran kalabalık bana nefretle bakmaya başladı. Bir kadın öfkeyle başını sallayıp “Bunun gibi rahat vermeyen sapık herifler yüzünden sokağa çıkamaz olduk. Üstelik de tecavüz edecekmiş gibi bakıyor.” dedi. Biraz ötede duran kızın mini eteğinden gözlerini ayırmayan sicim bıyıklı genç “Alacaksın böylelerini karakola çekeceksin, eşşek sudan gelinceye kadar döveceksin!” diye kükredi. Mini etekli kız eteğini çekiştirerek lafa karıştı: “Hadi genç olsa neyse de babam yaşındaki adam niye böyle bir şey yapar?” Kızın yanındaki başörtülü kadın “Asıl böylelerinden korkacaksın” diye homurdandı. Bana dövecekmiş gibi bakan bir kasketli başını salladı, “Bu herif cezasız kalmamalı!” dedi. “Polis, polis yok mu? diye bağırdı köşedeki kazıkçı bakkal. “Polis gelse ne olacak?” diye güldü müşteri, “Önce zılgıt çekip sonra da salıveriyorlar.” “Dağılın! Ne var, ne oluyor burada?” diye bağırarak hemen yanımıza damlayan polis olaya el koydu. Başka zaman pek ortalarda görünmezdi. Kadın beni gösterip, “Bana laf attı, üstelik hakaret de etti” dedi. Polis “Bak sen şu moruğa, ne dedi?” Kadın; “Löpontif” dedi. Polis dudağını büküp başını salladı, “Bak şu işe? Kimse anlamasın diye Fransızca laf atmalar da başladı ha? Şimdi ben bunu karakola çekip iki tokat atsam, yaptığı terbiyesizliğe bakmazlar da, karakolda vatandaşa dayak atıyorlar diye ortalığı ayağa kaldırırlar.” “Bir dakika, ben kimseye laf falan atmadım!’’ diye bağırdım. ”Löpontif, yeni çıkan bir temizlik tozunun marka adı. Hem ucuz hem de ikramiyeliymiş. Kampanya düzenlemişler herkes kapışıyormuş. Karım,’ gelirken muhakkak al’, dedi. Adını unutmayayım diye kendi kendime tekrarlıyordum. Hanımefendi önümdeydi, yüzüne karşı söylemiş değilim.” Ağzımdan çıkan temizlik tozu, ucuzluk, ikramiye sözleri kadınları harekete geçirdi. Laf attığımı iddia eden kadın da dahil olmak üzere hepsi birden markete koştular. Polis bile “Bari ben de gidip alayım, karıma sürpriz yaparım” dedi. Yalanım ortaya çıkmasın diye düşünerek oradan uzaklaştım. Truva Edebiyat Dergisi Truva Edebiyat Dergisi ETİKETLER:Erhan TığlıBAK ŞU İŞE­­- LÖPONTİF Dr. Cihangir Işık: Adli Tıp Dosyaları Beş Duyunun Kasabı... / Serpil Meriç Dr. Cihangir Işık: AdDosya

Kitapsızlık

Bir toplumu yok etmek için kitap yakmaya gerek yoktur. Okuma isteğini öldürmek yeterlidir. Yeni nesil düşünmeyi değil, tüketmeyi öğrenirse zihinler sessizce boşalır ve boşluk en kolay yönetilen alandır .... Aldous Huxley

Sevgilim benden niye kaçtı?!

Sevgilim Benden Niye Kaçtı Bugün bir güzel gördüm baktım baktı bakıştık birbirimize iyice yaklaştık Tam sarılıp öpecektim ki bir ses duydu, beni bıraktı koşarak yanımdan kaçtı. Utandı ya da korktu sandım., Meğerse biri "İndirimli satışlar başladı koş yetiş" diye bağırmış...

EN GÜZEL MUTLULUK

Mutluluğun en güzeli Havada uçan kuşlar Bal yapan arılar Renk renk açan çiçekler Çiçeklere konan kelebekler Dosttur dost Yüzümüzü güldüren insanlar Şiir nakışlı dilberler Düşünce duygu sanatçıları Gönüldeşler güldeşler Dosttur dost Bu güzelliklerle bütünleşmek Ve dostluk dünyasındaki yolculuk İşte budur en büyük mutluluk Erhan Tığlı

Eli kitaplı adam

ELİ KİTAPLI ADAM Çoğu insan eli boş gezmez. Kimi çanta taşır, kiminin sigara düşmez elinden. Kimi şişe, kimi kadeh tutmayı sever, kimi tesbih çeker, kimi zincir sallar. Ben, elimde kitap olmadan sokağa çıkamam, bir yere gidemem. Parkta otururken, otobüs beklerken boş durmam, etrafıma aval aval bakmam, kitabımı açıp okurum. Yanımda kitap olmadığı zaman kendimi çıplak hissederim, yürümemi şaşırırım, elimi kolumu nereye koyacağımı bilemem. Kitap okumaya bir daldım mıydı konuşmayı, hatta yemeyi içmeyi unuturum. Bu huyumu bilen dostlarım, konuşayım, okumaya dalmayayım diye, evlerine geldiğimde, kitap, dergi, gazete gibi okunacak şeylerini saklarlar, ortadan kaldırırlar. Geçenlerde bir veli toplantısına gittim. Sınıf öğretmeni, öğrencilerin okuma alışkanlığı kazanamadıklarından söz etti. Veliler de bundan dert yandıkları için, benden bir çözüm yolu istediler. Velilere, “Siz evde kitap okuyor musunuz?” diye sordum. Hiçbiri evet diyemedi. Kimi kitap pahalılığından yakındı, kimi işlerinin çokluğundan dem vurdu, kimi kitap okumak için boş zaman bulamadığını, hatta günlük gazeteleri bile okuyamadığını ileri sürdü. Acı bir gülüşle, “Siz elinize bir kitap alıp çocuğunuza iyi örnek olmadıktan sonra ne deseniz boş. Çocukların okuması, kültürünün gelişmesi öğütlerden çok örneklerle olur” dedim. Kim ne derse desin, ben okurum arkadaş! Kitap alacak param yoksa kitaplıklara giderim, kitapçılarda kitapları, dergileri karıştırırım, sayfaları çevirerek fikir edinmeye çalışırım. Okuyan birini gördüğüm zaman sevinir, ne okuduğunu anlamak isterim. Ama şöyle bir bakıyorum da kitap okuyanlar gittikçe azalıyor. Bu yüzden elinde kitapla dolaşan, kitap okuyan benim gibiler bir yama gibi sırıtıyorlar herkesin içinde. Geçenlerde benim elimden hiç kitabın düşmediğini gören Ayşe Teyze ne dedi biliyor musunuz? “Ne zormuş senin işin yavrum. Memurlar bile okumayı yazmayı dairelerinde bırakırlar. Oysa sen gece gündüz kitap okuyor, bir şeyler yazıyorsun. Bundan hiç yorulmuyor, bıkmıyorsun. Madem bu kadar kitap okuyorsun da niye az para alıyorsun? Okumamışlar neden senden daha çok kazanıyorlar?” Sustum, önüme baktım. Ne diyebilirdim ki? Okuyup yazmam işimin değil aydın olmamın gereğidir. Bu da parayla pulla ölçülmez. Ben para kazanmak için değil, zevk için okuyorum, desem bana enayi gözüyle m bakardı, yoksa şaka ettiğimi mi sanırdı... Çarşıya çıktığımız zaman karım manifatura, tuhafiye mağazalarının vitrinlerinden gözlerini ayırmaz, ben kitaplara bakarım. Bu konuda sık sık tartışırız. “Her taraf kitapla doldu, ev darlaştı. Senin yüzünden eşyalarımı koyacak yer bulamıyorum” der. Hiç aldırmam. Kitaplığımdaki kitapların tozlarını alırım, siler, okşarım sayfalarını, gözüm gibi bakarım onlara. En kızdığım kişiler kitabın değerini bilmeyenler, onu yırtan, hırpalayan, çöpe atanlardır. Hele şurada burada saatlerce bomboş oturanları ya da incir çekirdeğini doldurmayacak laflar edenleri görüyorum da sinir oluyorum. Ellerine birer kitap tutuşturmak, boş duracağınıza kitap okusanız günaha mı girersiniz, diye bağırmak, azarlamak istiyorum. Kitapsız insanlardan nefret ediyorum. Onları adam yerine koymuyorum. Kimileri de, “Okuyayım ama ne okuyayım? O kadar çok çeşitli kitap var ki, insan hangi birini okuyacağına şaşırıyor” diyorlar. Bu da laf mı yani? Oku da ne okursan oku; al bir kitap eline, sevgili gibi bas bağrına. Kitap bulamazsa gazete, dergi oku, şarkı, türkü oku. Kimi sayın büyüklerimiz gibi vatandaşın canına okuma da istersen maval oku, hariçten gazel oku, dua oku, kim ne derse desin, bildiğini oku! “Oku oku budur sonu” diye okumuş yazmış adamların itilip kakılmalarına kafayı takma, karamsarlığa kapılma, kötümser olma. Kitap okuyarak vatanı kurtaramazsın belki ama kendini bilgisizlikten, görgüsüzlükten kurtarırsın. Kitap taşımak tabanca, bıçak taşımaktan iyidir. Sıcak havalarda yelpaze yerine koyar, sallar, serinlersin, sayfalarının arasına para, değerli eşyalarını koyarsın. Nasıl olsa kitabın kapağını açmayacağı için her şey yerli yerinde durur, gel gidelim diyen olmaz! Sizi taciz etmeye kalkanların başına kitabınızı indiriverdiniz mi, tacizci feleğini şaşırır, neye uğradığını bilemez, kafasına balyoz indiğini sanır. Bir de, kitapsız olmakla suçlanamazsınız. Hele elinizde kara kaplı bir kitap varsa saygınlığınız artar. Bir şey soran olursa yüzüne anlamlı bir bakış fırlatır, dudak büker; “Hele şu kara kaplıya bir bakalım” dersiniz, sayfaları ağır ağır çevirir, kafanızı sallarsınız. İtiraz edenlere “Kitapta yeri var” dediniz mi akan sular durur, akıl ve mantık tavana vurur! Elinizdeki kitap kültürlü bir hava verir, sizi ayrıcalıklı bir kişi yapar. Geçenlerde beni hiç görmeyen ama tanışmak, görüşmek isteyen biri evimize gelmiş. Karım Tanyeri parkında olduğumu söylemiş. Adam geldi ve beni şıp diye buldu. Şaşırdım, o kadar kişinin arasında beni nasıl bildiğini sordum. Güldü, “Gayet basit, dedi. İçlerinde elinde, masasında kitap olan sadece siz vardınız.” Çevreme şöyle bir baktım. Haklıydı. İlaç için bile olsa, kitaplı biri yoktu oturanların arasında, ben aralarında ayrıkotu gibi kalmıştım. Buna benzer şöyle bir olay olmuş geçenlerde. Dış memleketlerinden birinden Türkiye’ye gelen yabancı biri, turistik bir otelin lobisinde, aradığı Türk’ü hemen bulmuş. Nasıl mı? Oturanların arasında kitap okumayan bir tek kişi bizimkiymiş... Kitapların, değerini bilmeyenlerin eline düşmesi, kaldırımlara, ayaklar altına serilmesi, yok pahasına satılması içimi çok sızlatıyor. Onların okunmadan raflarda sararıp solmasına, yıpranmasına dayanamıyorum. Hele kendisine yazarı tarafından armağan edilen, imzalanan kitapları atan satan kişileri görünce tepem atıyor. Kitabı o kadar seviyorum ki, kitap okurken öleyim, mezar taşıma kitap resmi yapılsın ve şöyle yazılsın diyorum: “ Herkes birbirinin canına okurken/ O, sadece kitap okudu Kitap okumaktan, okutmaktan başka suçu yoktu” Kitap okumak, okutmak suç mu olur demeyin. Öğretmenliğim sırasında öğrencilere tebliğler dergisinde tavsiye edilmeyen kitapları sınıfta okuttuğum, satışlarında yardımcı olduğum için ceza aldım ve sürüldüm! Bunu Milli Eğitim Bakanlığı yapıyor, şu işe bakın! Kendini yorma. Biz biliyoruz kitabın önemini, değerini mi diyorsunuz? Oh, içime su serpildi, çok memnun oldum, sevindim. Gelin tanışalım, görüşelim sizinle. Buyurun, bir acı kahvemi için. Kitaplardan söz edelim, kitap sevgimizi paylaşalım, kaynaşalım. Beni nasıl mı bulacaksınız? “Eli kitaplı adamı arıyorum” deyin, hemen gösteriverirler. ***********

Yüzenler...

YÜZENLER Kimi denizde yüzer kimi havuzda Kimi gölde ırmakta giderir yüzme zevkini Garip yüzme bilmez Bilse bile yüzecek su bulamaz Yoksul yüzmeye kalksa Bir karış suda boğulur… Açıkgözler her yerde yüzdürürler gemilerini Enayilerin derilerini yüzer kurnazlar Dar gelirli, bol giderli vatandaşa gelince Borç içinde yüzer, borç içinde

Politik Taşlamalar

POLİTİK TAŞLAMA Politikacı kendi işini anında bitirir Bizimkine gelince bin dereden su getirir. Politikacının en iyi yaptığı yemek cek caklı dolma Boğazında kalır sakın alma! Politikacı yer vatandaş bakar Ama gene de oyunu ona atar... Bindik bir alamete, gidiyoruz kıyamete Politikacı sayesinde, ancak öbür dünyada Erişeceğiz selamete, kavuşacağız saadete...

Düzleşen Yokuş

DÜZLEŞEN YOKUŞ sevgi ve dostluktur gönlümüzü şenlendiren muhabbet kuşu hem şirindir hem de ölçüsü uyağıdır şiirimizin odur mutluluğa uzanan yokuşu düzleştiren duygularımızı düşüncelerimizi çiçekli bahçeye dönüştüren GÜLDEŞ YAZILAR GÖNÜLDEŞ SÖZLER

YAŞAMAK GÜZEL AMA...

YAŞAMAK GÜZEL AMA... Yaşamak güzel şey ama aramıza ayıp günah yasak dikenli telleri çekilmese gönlümüzün bahçesine kin ve nefret tohumları ekilmese sevgi ve dostluğumuz bencilliğe kurban edilmese

Çam Devirenlere

ÇAM DEVİRENLERE Kirletip durursanız böyle acımasızca havayı suyu toprağı hain ellerinizin kurbanı olursa gül gülüşlü çevre ve de çam bırakmazsanız devire devire hasret kalırız maviye yeşile ciğerlerimiz döner kevgire hepimiz kaldırılırız revire Bulamaz derdimize çare Lokman Hekim bile...

Göğüs kalça baldır

Yarin tatlı bakışı abıhayattır baldır ama çoğu erkeğin odaklandığı yerler göğüs kalça ve baldır...

Yahudinin aklı...

BU NEDİR? Bir Rus Yahudisi İsrail'e göç müsadesi alır. Çıkışta Ruslar bagajını kontrol ederken elbiseleri arasında Lenin'in büstünü bulurlar, sorarlar: - Bu nedir ? - Bu nedir değil, bu kimdir diye sormanız gerekirdi... Bu Lenin'dir, sosyalizmin temellerini atan, Rus halkına iyilikler getiren... Ben de bunu bereketli günlerin hatırası için yanıma aldım. - Tamam. Ruslar bırakır ve geçer. Tel Aviv havaalanında gümrük memurları büstü görür ve sorar: - Bu nedir ? - Bu nedir değil, bu kimdir diye sormanız gerekirdi... Bu Lenin'dir. Bu deli cani yüzünden Rusya'yı terk etmek zorunda kaldım!.. Yanıma aldım ki; hergün bakıp lanet okuyayım!.. - Tamam. Bırakırlar ve geçer... Tel Aviv'de bir ev satın alıp, büstü büfenin üstüne koyan Rus Yahudisi, gelişi sebebiyle akrabalarına davet verir. Yeğenlerden biri sorar : - Bu kimdir ? Yahudi cevap verir: - Bu kimdir değil, bu nedir diye sorman gerekirdi... On kilogram yirmidört ayar altın, vergisiz, gümrüksüz, KDVsiz bir Lenin büstü!..